رونق نفتی آمریکا در حال کند شدن است
رونق نفتی آمریکا در حال کند شدن است
بیان رویداد
علی رغم اینکه صنعت نفت امروزی بسیار بزرگتر و پیچیدهتر از دهه های قبل است اما حتی در پر بازده ترین حوضه های نفت شیل نشانههایی وجود دارد که نشان میدهد اوج تولید نفت شیل از قبل نزدیکتر است. ترامپ در ۴ ژوئیه ۲۰۲۵، قانون یک لایحه بزرگ زیبا را امضا کرد. این لایحه احتمالاً از طریق کاهش مالیاتها و حمایت از سیاستهای سوخت فسیلی میتواند به طور غیرمستقیم به صنعت نفت شیل کمک کند. با این حال، تأثیر واقعی آن به عوامل متعددی از جمله قیمت جهانی نفت، چالشهای ساختاری صنعت شیل و شرایط اقتصاد جهانی بستگی دارد که ممکن است اثربخشی این لایحه را محدود کند. این مسئله بطور مختصر در این گزارش مورد بررسی قرار گرفته است.
تحلیل و ارزیابی
شکست هیدرولیکی در سازندهای شیل، صنعت نفت را کمی بیش از یک دهه پیش متحول کرد. در طی آن زمان، فناوری و نوآوری ها به پیشرفت خود ادامه دادند. کارایی ها و نوآوری هایی وجود داشته است که به روند افزایش تولید کمک کرده است. با این حال، این روند برای همیشه دوام نخواهد داشت، و نشانه هایی وجود دارد که ممکن است تولید به اوج خود نزدیک شده باشد یا در حال حاضر به اوج خود رسیده باشد. به عبارت دیگر افزایش تولید به هزینه سرمایه گذاری بیشتری نیاز دارد. علاوه بر این، موجودی چاههای حفر شده اما ناتمام (DUC ) در ایالات متحده در حال کاهش است. اکنون چاه های ناتمام کمتری در حوضه های عمده تولید نفت شیل (پرمین، ایگل فورد، باکن) وجود دارد. لذا اگر قیمتهای بازار از هزینه استخراج کمتر شود، حفاران عقبنشینی خواهند کرد. بر اساس گزارش فدرال رزرو دالاس ، اپراتورهای بزرگ به طور متوسط به قیمت نفت حداقل 58 دلار در هر بشکه و شرکت های کوچکتر به 67 دلار در هر بشکه برای حفاری سودآور نیاز دارند. همچنین بر اساس گزارش موسسه تحقیقات اقتصادی BNP Paribas قیمتهای سر به سر تولیدکننده برای میادین نفتی جدید نسبتاً بالا و در حدود ۶۵ دلار در هر بشکه است.
در واقع آنچه برای اکثر شرکتهای حفاری مهم است، قیمت مورد انتظار نفت در طول عمر یک چاه است، نه قیمت حال حاضر. بنابراین نگرانی این است که کاهش قیمت نفت خام، نشاندهنده کاهش انتظارات از تقاضای آینده باشد. این به ویژه برای حوضه پرمین که عملاً به تولیدکننده شناور تبدیل شده و قادر است با تغییر شرایط، تولید را به سرعت افزایش یا کاهش دهد، مهم است. این حساسیت ممکن است به معنای کاهش تولید در آینده باشد. آژانس بینالمللی انرژی پیشبینی میکند که تقاضای جهانی نفت امسال کمتر از ۱ درصد رشد خواهد کرد. در بلندمدت، اوضاع حتی وخیمتر به نظر میرسد. چین تقریباً نیمی از کل رشد تقاضای جهانی نفت را در دو دهه گذشته به خود اختصاص داده است. ظهور خودروهای برقی در آنجا، رشد تقاضا را به شدت کند کرده است. با توجه به اینکه تغییر به سمت برقی شدن حمل و نقل در سایر نقاط جهان شروع شده است، پیشبینی میکند تقاضای جهانی نفت قبل از پایان دهه به اوج خود برسد و مازاد عرضه ایجاد شود.
اگرچه پیشبینیهای تقاضا باید با کمی تردید بررسی شوند اما قیمت سربهسر ۶۲ دلار در هر بشکه در میدلند از ۴۶ دلار در سال ۲۰۱۷ بالاتر است. تعرفهها بر مواد حیاتی مانند فولاد، این هزینهها را بیشتر افزایش خواهد داد.
نمودار1. قیمت مورد نیاز برای هر بشکه نفت برای چاههای نفتی سودآور در پرمین(دلار در بشکه)
در مجموع با توجه به نمودار شماره (1)، هزینههای عملیاتی هنوز به اندازهای بالا نیستند که چاههای موجود را تهدید کنند، چاههایی که بسیاری از آنها با قیمتهای فعلی سودآور هستند. مشکل این است که چاههای شیل طول عمر بسیار کوتاهی دارند. به طور متوسط، تولید پس از یک سال بیش از دو سوم و ۹۵ درصد پس از شش سال کاهش مییابد. بنابراین اگر چاههای جدید شروع خوبی نداشته باشند، این موضوع به سرعت در اعداد کلی تولید خود را نشان خواهد داد. البته، ارقام میانگین، تفاوتهای گسترده در کیفیت زمین از یک بخش به بخش دیگر را نشان نمیدهند. مشکل این است که بهترین نقاط در حال اتمام هستند. در زمینهای به اصطلاح ردیف اول در پرمین، حفاری میتواند بر اساس ارزش خالص فعلی، با قیمت نفت بشکهای ۵۰ دلار، ۳۰ درصد بازده ایجاد کند. این مقدار برای پوشش ریسک عملیاتی، بدهیهای خدماتی و پرداخت سود سهام کافی است. موسسه تحقیقاتی Enverus تخمین میزند که زمینهای به اصطلاح درجه یک میتواند در حدود ۳.۵ سال دیگر تمام شود. با پایان یافتن زمینهای مرغوب، کاهش هزینهی تولید برای شرکتها بسیار سخت خواهد بود و باید به مناطق با بازده پایینتر منتقل شوند، که موجب افزایش قیمت سر به سر خواهد شد. همچنین تورم خدمات در میادین نفتی (نیروی کار، تجهیزات، تعرفهها) پس از سال ۲۰۲۱ ، پتانسیل کاهش بیشتر هزینهها را محدود کرده است.
اگر همه را کنار هم بگذارید، کافی است تا به برخی از اولین قهرمانان فرکینگ به طور فزایندهای بد بین شوند. هارولد هام، که با پیشگامی در انجام فناوری فرکینگ در داکوتای شمالی میلیاردها دلار به دست آورد، در یک کنفرانس صنعتی در ماه مارس گفت که تولید نفت خام ایالات متحده در حال رسیدن به ثبات است. اسکات شفیلد، بنیانگذار منابع طبیعی پایونیر، در مصاحبهای با CNBC گفت، یکی از دلایل اصلی فروش این شرکت به اکسون موبیل به قیمت ۶۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۳ این بود که موجودی زمینهای رده اول آن رو به اتمام بود و در بقیه حوضه ها هم همینطور.
آینده پرمین شاید از قبل مشخص شده باشد. سازند باکن، که عمدتاً در داکوتای شمالی واقع شده است، یکی از اولین حوضه ها در استفاده از فناوری فرکینگ بشمار می رود. تولید نفت خام تقریباً از 90 هزار بشکه در روز در سال ۲۰۰۵ به ۱.۵ میلیون بشکه در روز در سال ۲۰۱۹ افزایش یافت. اما با افزایش هزینهها و منقضی شدن زمینهای سطح یک و دو، تولید داکوتای شمالی از آن زمان تقریباً یک سوم کاهش یافته است.
بزرگترین شرکتهای انرژی در حال حاضر در حال حفظ سرمایه هستند و ترجیح میدهند پول نقد را به سهامداران خود بازگردانند. پنج شرکت برتر اکسون موبیل، شورون، توتال، بی پی و شل در دو سال گذشته حدود ۲۲۵ میلیارد دلارکه یک رکورد محسوب میشود، صرف بازخرید سهام و سود سهام کرده اند. بنابراین سرمایهگذاری در تولید جدید راکد مانده است. علاوه براین، جریان نقدی حاصل از عملیات، ترکیب هزینههای سرمایهای و وجه نقد بازگشتی به سرمایهگذاران را در شورون یا اکسون در سه ماهه اول امسال پوشش نداده است. البته، حتی اگر اوج تولید نفت در پرمین شروع شده باشد، مانند باکن، سالها به تولید خود ادامه خواهد داد اما تأثیرات آن بر سیاست ایالات متحده همچنان میتواند قابل توجه باشد.
لایحه «یک زیبای بزرگ»1
این بزرگترین قانون مالیاتی و بودجهای دوره دوم ترامپ است که مشوقهای گستردهای برای صنعت نفت و گاز فراهم کرده است. این مشوقهای بهبود یافته برای جذب کربن مرتبط با تولید نفت خام و نرخهای حق امتیاز پایینتر، از جمله دستاوردهای کلیدی بخش نفت ایالات متحده است که در یک لایحه کلان مالیاتی و هزینهای توسط دونالد ترامپ به قانون تبدیل شده است.
گسترش اجاره زمینهای فراساحلی و خشکی فدرال برای تولید نفت و گاز، نشاندهنده تمرکز دولت بر تقویت امنیت انرژی ایالات متحده و جذب سرمایهگذاری جدید به صنعت داخلی است. بزرگترین تولیدکنندگان بیشترین سود را از کاهش حق امتیاز و هزینههای تولید در زمینهای فدرال خواهند برد - اقداماتی که باید به حفظ تولید از مناطقی مانند خلیج مکزیک کمک کند، جایی که سرمایهگذاری معمولاً از سایر نقاط ایالات متحده عقب مانده است، اگرچه اخیراً علاقه به آن افزایش یافته است. در همین حال، تولیدکنندگان کوچکتر ممکن است از تخفیفهای مالیاتی جدید سود بیشتری ببرند.
در واقع بعید است که « لایحه زیبای بزرگ» ترامپ بتواند به طور قابل توجهی اوضاع را برای بخشی که با موانعی از جمله قیمتهای پایین نفت خام و جنگهای تجاری ترامپ همزمان با نزدیک شدن تولید نفت شیل به اوج خود مواجه است، تغییر دهد، اما همچنان خبر خوشایندی است. به طور خاص، این لایحه یک اعتبار مالیاتی بهبود یافته برای جذب کربن برای تولیدکنندگان نفتی که در زمینه افزایش بازیافت نفت فعالیت میکنند، ارائه میدهد و آن را در جایگاهی برابر با سایر روشهای استفاده از کربن قرار میدهد. این امر به نفع شرکتهایی از جمله اکسیدنتال پترولیوم و اکسون موبیل ،که شرکت متخصص در زمینه افزایش بازیافت نفت دنبری را در سال 2023 با قیمت 4.9 میلیارد دلار خریداری کردند، خواهد بود.
شرکتهای نفتی همچنین میتوانند از اجاره زمینهای فدرال که توسط این لایحه ارائه شده است، بهرهمند شوند. الکس بیکر، مدیر تحقیقات شرکتی وود مکنزی، میگوید: با توجه به اینکه اکسون موبیل سهم بیشتری در جذب و ذخیره کربن دارد، بیشتر تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. او میافزاید: برای شورون، که اخیراً در خلیج مکزیک بسیار فعال بوده است و پروژههای زیادی را راهاندازی کرده و پروژههای دیگری را در دست اجرا دارد، این قانون میتواند انگیزهای برای خرید بلوکهای اضافی در آنجا با هزینه بهتر ایجاد کند.
از دیگر مزایای مالیاتی این لایحه میتوان به کاهش هزینههای حفاری اشاره کرد. اینکه اعتبار مجوزهای حفاری از سه سال به چهار سال افزایش یافته و شروع دریافت هزینه متان از تولیدکنندگان نفت و گاز ۱۰ سال به تعویق افتاده است. وود مکنزی میگوید تولیدکنندگان کوچکتری که از هزینه متان به شدت آسیب میدیدند، اکنون ممکن است زمان بیشتری برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای یا تغییر سبد سهام خود داشته باشند، در حالی که افزایش کسر مالیات میتواند به برخی از تولیدکنندگان کمک کند تا از نظر هزینهها در مقایسه با رقبای بزرگتر با زنجیرههای تأمین بزرگتر، رقابتیتر شوند.
جمع بندی
تعداد چاههای حفر شده اما ناتمام کمتری در حوضه های عمده تولید نفت شیل آمریکا وجود دارد. لذا اگر قیمتهای بازار از هزینه استخراج کمتر شود، حفاران عقبنشینی خواهند کرد.
بر اساس گزارش فدرال رزرو دالاس ، اپراتورهای بزرگ به طور متوسط به قیمت نفت حداقل 58 دلار در هر بشکه و شرکت های کوچکتر به 67 دلار در هر بشکه برای حفاری سودآور نیاز دارند.
آنچه برای اکثر شرکتهای حفاری مهم است، قیمت مورد انتظار نفت در طول عمر یک چاه است، نه قیمت حال حاضر.
مسئله مهم این است که چاههای شیل طول عمر بسیار کوتاهی دارند. بنابراین اگر چاههای جدید شروع خوبی نداشته باشند، این موضوع به سرعت در اعداد کلی تولید خود را نشان خواهد داد.
مسئله مهم دیگر این است که زمینهای به اصطلاح درجه یک و پربازده در حال اتمام هستند. این امر موجب افزایش قیمت سر به سر خواهد شد.
همچنین تورم خدمات در میادین نفتی (نیروی کار، تجهیزات، تعرفهها) پس از سال ۲۰۲۱ ، پتانسیل کاهش بیشتر هزینهها را محدود کرده است.
هارولد هام، پیشگام فناوری فرکینگ در داکوتای شمالی ، در یک کنفرانس صنعتی در ماه مارس گفت که تولید نفت خام ایالات متحده در حال رسیدن به ثبات است.
بزرگترین شرکتهای انرژی در حال حاضر در حالت حفظ سرمایه هستند و ترجیح میدهند پول نقد را صرف بازخرید سهام و سود سهام کنند، لذا سرمایهگذاری در تولید جدید کاهش یافته است.
لایحه زیبای بزرگ ترامپ، اعتبار مجوزهای حفاری را از سه سال به چهار سال افزایش خواهد داد و دریافت هزینه متان از تولیدکنندگان نفت و گاز را ۱۰ سال به تعویق می اندازد که باعث کاهش هزینههای حفاری خواهد شد. اما بعید است که بتواند به طور قابل توجهی اوضاع را برای بخشی که با موانعی از جمله قیمتهای پایین و جنگهای تجاری همزمان با نزدیک شدن تولید به اوج خود مواجه است، تغییر دهد. اما خبر خوشایندی است.